club » historiek

Historiek

De oprichting en de jaren 30
Volgens de statuten werd F.C. Eendracht Nukerke op 30 augustus 1931 opgericht. De eerste wedstrijden van de club dateren echter reeds van Pasen een jaar voordien. Toen speelden enkele vrienden een voetbalwedstrijd tegen het naburige Berchem. Later werden er nog vriendenmatchen tegen Oudenaarde en V.V. Etikhove gespeeld en werd uiteindelijk ook een bestuur samengesteld. Dr. N. Glibert werd aangesteld als eerste voorzitter, R. Teirlinck werd ere-voorzitter, G. t’ Sioen ondervoorzitter, R. t’ Sioen secretaris en F. De Bo werd schatbewaarder.

Het seizoen 1931-1932 speelde de club voor het eerst in competitie. Ze sloot zich aan bij het Diocesaan Sportverbond (het huidige K.V.S.) en won ook meteen zijn eerste titel na het spelen van enkele testwedstrijden tegen Balegem. Het driehoekstornooi tegen de kampioenen uit de andere reeksen werd wel verloren, maar het jaar nadien trad de ploeg toch aan in de overgangsklasse. Ze eindigde er meteen tweede.

In het seizoen 1933-34 sloot de club zich aan bij de Vlaamse Voetbalbond en eindigde ze opnieuw tweede na S.V. Zottegem. Dankzij die tweede plaats promoveerde de club opnieuw. Het seizoen 1934-’35 speelde Nukerke in de overgangsklasse Oost-Vlaanderen, waarin ook enkele Nederlandse clubs actief waren. Het jaar nadien sloot Nukerke het seizoen af op een zevende plaats.

Het volgende jaar werd de ploeg overgeheveld naar de reeks Zuidwest-Vlaanderen en eindigde ze vierde. In het seizoen 1936-’37 werd voor het eerst met twee ploegen aangetreden. De eerste ploeg eindigde opnieuw tweede, de tweede ploeg werd in dezelfde reeks tiende. Na dit seizoen werd het terrein “Negenkoten” verlaten en verhuisde de club naar het plein “Keyzer’s”, eveneens op het grondgebied van Nukerke. Ze legde dat seizoen beslag op een vierde plaats. Een jaar later, tijdens het seizoen 1938- ’39, werd Nukerke tweede na de buren van V.V. Etikhove. In het laatste seizoen voordat wereldoorlog II in België de competities verstoorde, eindigde Nukerke op een vierde plaats. De ploeg werd tijdens dit seizoen ernstig verzwakt doordat er enkele spelers gemobiliseerd werden.’

De jaren 40
Tijdens de oorlogsjaren werden er noodkampioenschappen ingericht. Veel leden van de club verbleven tijdens deze periode in Duitsland om er te werken, zodat de ploeg aangevuld moest worden met mannen uit de stad die in ruil voor wat boter of tarwe de ploeg vervolledigden.

In het seizoen 1943-1944 haalde de club de finale van de Schaal van Vlaanderen maar werd deze finale ongelukkig verloren. Normaal moest Nukerke het in de finale opnemen tegen de Antwerp-boys, maar omdat deze club reeds ontbonden was, moest de finale tegen verliezend halvefinalist Terhagen gespeeld worden. Aangezien Nukerke in de finale over slechts negen man beschikte verloor het deze logischerwijs.

Op 5 mei 1944 sloot FC Eendracht Nukerke zich aan bij de Koninklijke Belgische Voetbalbond. De club kreeg het stamnurnmer 4108 en speelde in derde provinciale, op dat ogenblik de laagste afdeling.
In het eerste seizoen bij de K.B.V.B. eindigde een jonge ploeg zevende (een aantal spelers was niet teruggekeerd uit Duitsland en ook de spelers uit de stad kwamen niet meer voor Nukerke uit; verjonging was dus noodzakelijk). Het seizoen daarna (1945-’46) eindigde de club tweede na het naburige Maarke-Kerkem.

Voor het seizoen 1946-1947 diende de club opnieuw te verhuizen. Omdat er in het dorp geen nieuw terrein werd gevonden, was de club verplicht een jaar uit te wijken naar de oude terreinen van Sparta Melden (een dorp grenzend aan Nukerke). De club eindigde dat seizoen vierde. Het is dankzij erevoorzitter t’ Sioen dat de club reeds het volgend seizoen weer over een terrein op eigen grondgebied kon beschikken (plein “Achter t’ Sioen”). Op dit nieuwe terrein slaagt de club erin de titel te winnen, maar uiteindelijk dient ze deze weer in te leveren omdat ze in de eerste wedstrijd van dat kampioenschap een speler opstelde die nog niet lang genoeg aangesloten was (Christiaans was slechts twintig dagen aangesloten, eenentwintig dagen waren volgens het reglement van de K.B.V.B. verplicht). Het naburige Schorisse won hierdoor de titel met slechts één punt verschil. Het volgende seizoen werd ze nog vierde, maar het jaar daarop wist de ploeg slechts met moeite een laatste plaats te ontlopen.

De Jaren 50 en 60
Tijden de eerste helft van de jaren 50 werden er op sportief vlak geen spraakmakende resultaten geboekt. Tijdens het seizoen 1951-’52 bezette de ploeg nog de vijfde plaats, maar tijdens de twee daaropvolgende seizoenen komt de club niet verder dan respectievelijk een tiende en een elfde plaats. Het daaropvolgende seizoen herstelde E. Nukerke zich met een vierde plaats. Tijdens het seizoen 1955-56 leek de ploeg wel een lange tijd op de titel af te stevenen, maar moest men onder meer door een zware blessure van kapitein en motor van de ploeg Elie Santens, uiteindelijk vrede nemen met een vijfde plaats op slechts twee punten van kampioen Wortegem.

Op 19 augustus 1956 vierde F.C. Eendracht haar 25-jarig bestaan. Dit werd uitgebreid gevierd: er werden vriendenwedstrijden georganiseerd en ‘s avonds zette men de festiviteiten verder in een nabijgelegen café. Maar op sportief vlak bracht dit geen verbetering. Zo werd Nukerke in het seizoen 1961-62 zestiende en laatste met slechts drie punten. In deze periode richtten vele clubs jeugdteams op. Eendracht Nukerke wou hierin niet achterblijven en startte in het seizoen 1967-68 met een knapenploeg. Twee jaar later werd ook een scholierenploeg in het leven geroepen, die in zijn tweede jaar al meteen kampioen speelde.

In 1968, toen de club 37 jaar bestond, werd de eretitel Koninklijk bekomen. Van dit moment werd ook gebruik gemaakt om de naam van de club te wijzigen. In de plaats van Football Club Eendracht Nukerke heette de club voortaan Koninklijke Sportvereniging Eendracht Nukerke.

Tijdens het seizoen 1968-69 moest de club zich bij de bovenste plaatsen van het klassement plaatsen of ze zou het seizoen daarna in de nieuw op te starten 4e provinciale moeten aantreden. De ploeg behaalde echter slechts een tiende plaats en slaagde dus niet in dit opzet.

De Jaren 70
Begin jaren 70 gingen de prestaties van K.S.V.E. Nukerke, nu dus in 4e provinciale, echter weer in stijgende lijn. In het seizoen 1971-72 streed de ploeg een lange tijd mee voor de titel, maar eindigde ze uiteindelijk derde. Ook in 1972 werd een supportersclub opgericht, die de club gedurende een lange periode zou steunen.

Het seizoen 1975-76 werd één van de succesvolste uit de clubgeschiedenis. In de voorbereiding op het nieuwe seizoen won E. Nukerke de beker der Vlaamse Ardennen na een spannende finale tegen V.V. Etikhove dat toen in een hogere afdeling speelde. In de competitie werd al vlug aan kloof geslagen met de achtervolgers. Na een aantal nederlagen werd het competitie-einde nog spannend, maar de club slaagde er toch in de titel in 4e provinciale binnen te halen. Na 33 jaar bij de K.B.V.B. kon E. Nukerke voor de eerste maal uit de laagste afdeling promoveren. De basis van deze ploeg was dezelfde als die van het scholierenelftal dat in 1971 kampioen werd. Hiermee wordt het belang van een goede jeugdwerking nogmaals onderstreept.

De eerste jaren in derde provinciale kon de ploeg echter niet meer op het plein “Achter ’t Sioen” afwerken. De gemeente had het plan opgevat om daar een modern multi-sportcomplex neer te planten, dat er echter nooit zou komen. Er moest weer uitgeweken worden naar een veld buiten de gemeente. Eerst speelde E. Nukerke twee jaar op het veld van Kwaremont Sportief (nu: Kluisbergen Sportief), daarna werd één jaar op het veld van Hoger Op Etikhove gespeeld. Doordat de club drie jaar niet over een eigen terrein beschikte, kon ze geen jeugdploegen meer laten aantreden. Ook de inkomsten uit kantine vielen weg, waardoor de club op financieel vlak een moeilijke periode doormaakte.

Het eerste jaar in 3e provinciale verliep sportief redelijk goed. Nukerke eindigde negende, maar de volgende twee seizoenen wist de club zich telkens slechts via testwedstrijden te handhaven in 3e.

In 1979 kon de club echter naar de vertrouwde terreinen “Achter t’ Sioen” verhuizen die nu door de gemeente waren aangekocht en omgedoopt waren tot gemeentelijke sportterreinen. Er werd ook terug een knapenploeg opgestart.

De jaren tachtig en begin de jaren 90 (tot’92)
In het seizoen 1981-82 eindigde de club laatste in derde provinciale en degradeerde ze dus terug naar de vierde afdeling. De aangegeven redenen voor deze degradatie zijn de tegenvallende prestaties van de aangekochte spelers en het gebrek aan aflossing door de jeugd. Trainer M. De Rooze nam na het seizoen ontslag en werd opgevolgd door B. De Craene. De ploeg werd ook sportief op verscheidene plaatsen versterkt.

Tijdens het seizoen 1982-’83 legde E. Nukerke beslag op een zesde plaats. De ploeg maakte daarmee de hoge verwachtingen niet helemaal waar. In de voorbereiding op dat seizoen wist E. Nukerke wel de Beker van Maarkedal te winnen. In de eerste uitgave van deze wisselbeker versloeg Nukerke op het veld van V.V. Etikhove in de finale H.O. Etikhove dat een reeks hoger speelde met 3-1. Nukerke was dat seizoen met vijf ploegen in competitie; naast een eerste en een reserve elftal beschikte de club ook over drie jeugdploegen (junioren, scholieren en miniemen). Ook in het volgende seizoen wist E. Nukerke de verwachtingen niet waar te maken, het eindigde ietwat teleurstellend zevende.

In het seizoen 1984-’85 presteerde E. Nukerke wel op niveau. Het eindigde derde op slechts twee punten van kampioen Kruishoutem. Nukerke had dat seizoen in de finale van de beker van Maarkedal verloren van H.O. Etikhove, maar bij de volgende editie geraakte de club echter niet in de finale. Tijdens dat seizoen was ook de knapenploeg van K.S.V.E. Nukerke weer actief.

Vervolgens brak er voor Nukerke een op sportief eerder matige periode aan. Tot in het seizoen 1991-’92 kon de ploeg niet meedingen voor de hoogste plaatsen in het klassement. De ploeg had nooit echt uitzicht op promotie. De klasseringen die ze op het einde van het seizoen bereikte varieerden van een vijfde tot een elfde plaats. Niet echt slecht dus, maar zeker ook niet voldoende. Tot het laatste seizoen. Toen de geruchten over een nakende fusie steeds luider werden, deed de club er alles aan om van het laatste seizoen als Eendracht Nukerke een succesvol seizoen te maken. Ze slaagden daar ook perfect in, want het laatste jaar in de groen-witte kleuren wist Nukerke via een derde plaats in de eindklassering voor de tweede maal in de geschiedenis van de club een promotie naar derde provinciale te bereiken.

De fusie
Nukerke is een deelgemeente van Maarkedal. Andere deelgemeenten zijn Etikhove, Schorisse en Maarke-Kerkem.
Momenteel bestaan er in Maarkedal nog twee clubs: K.S.V. Maarkedal en K.V.V. Vlaamse Ardennen (een fusie uit K.V.V. Etikhove en Vlaamse Ardennen uit Schorisse, midden de jaren ‘90).

In 1992 fusioneerden Hoger Op Etikhove en Eendracht Nukerke tot K.S.V. Maarkedal. De club kwam voor het eerst onder die naam uit tijdens het seizoen 1992-’93. Al sinds de fusie van de gemeenten in 1977 had het gemeentebestuur van Maarkedal getracht de verschillende clubs uit de gemeente te laten fusioneren.

Dat er pas in 1992 een eerste fusie in de gemeente was, kwam doordat de situatie van beide clubs er zich op dat moment zeer goed toe leende. H.O. Etikhove zag zich genoodzaakt tot een fusie, vermits de club anders verplicht was de boeken neer te leggen. Hoger Op speelde op dat moment in tweede provinciale en had zich daar pas op het einde van de competitie van het behoud kunnen verzekeren. K.S.V.E. Nukerke had net via een derde plaats in 4e provinciale en na een eindronde promotie naar derde behaald, maar beschikte noch over de financiële middelen noch over een voldoende spelerspotentieel om het ditmaal wat langer dan de eerste keer in derde uit te zingen. Ook was er weinig of geen opvolging uit de jeugdreeksen op komst.

Volgens het reglement van de K.B.V.B. dient bij een fusie de clubs een algemene vergadering samen te roepen waarbij een meerderheid van de leden zich voor de fusie moet uitspreken. Bij de eerste algemene vergadering op 30 april 1992 was geen 2/3 van het ledenaantal bereikt en er kon dus niet tot een stemming overgegaan worden. Op 7 mei werd de fusie wel door een grote meerderheid bekrachtigd. Slechts één bestuurslid stemde tegen.

Aangezien E. Nukerke niet de vragende partij was voor de fusie stond het sterk tijdens de onderhandelingen. Toenmalig voorzitter van E. Nukerke Willy Van Coppenolle eiste dat de eerste ploeg van de fusieclub op de terreinen van Nukerke aan de Kortekeer zou spelen. Het stamnummer van E. Nukerke (4108) moest behouden blijven, waardoor K.S.V. Maarkedal automatisch in derde en niet in tweede provinciale van start zou gaan.

In de clubkleuren van de fusieclub moesten de clubkleuren van Nukerke (groen en Wit) vertegenwoordigd zijn, en de nieuwe voorzitter moest uit Nukerke komen. H.O. Etikhove kon, gezien zijn situatie, niet anders dan al deze voorwaarden te accepteren. De nieuwe club werd Koninklijke Sportvereniging Maarkedal genoemd. Als clubkleuren werd gekozen voor groen-rood-wit (de kleuren van H.O. Etikhove waren rood-wit). De eerste ploeg, de reserves en de duiveltjes speelden op terrein A aan de Kortekeer in Nukerke, de jeugdploegen op terrein B gelegen aan de Maalzaakstraat in Etikhove.

Een andere reden om het terrein aan de Kortekeer als terrein A te kiezen, buiten het feit dat dit bij de fusie door E. Nukerke als voorwaarde werd gesteld, was dat de gemeente enkele jaren voordien al had toegestemd om op de gemeentelijke sportterreinen de verouderde infrastructuur te vernieuwen. In 1990 werden reeds in een eerste fase nieuwe kleedkamers gebouwd. In 1993 werd daar dan in een tweede fase een kantine op gebouwd. Het bouwen van deze infrastructuur stootte op heel wat weerstand van de toenmalige oppositie in de gemeentepolitiek (P.V.V.). Zij vonden het project te duur en waren ook niet gelukkig met het feit de pleinen aan de Kortekeer in een uithoek van Maarkedal liggen. Feit is wel dat het gemeentelijk sportterrein toen het enige voetbalveld in Maarkedal was dat in orde was met het gewestplan.

Er werden acht elftallen opgestart: een eerste elftal, een reserve-elftal, een beloftenploeg en ook scholieren, knapen, miniemen, preminiemen en een duiveltjesploeg.

De nieuwe vereniging startte in 1992 als een feitelijke vereniging en werd na 1 jaar, en na liquidatie van de V.Z.W. H.O. Etikhove, omgevormd tot een V.Z.W. Vandaar dat de verschijning in het staatsblad dateert van 1994. De eerste beheerraad van K.S.V. Maarkedal bestond uit ere voorzitter E. Demeulemeester, voorzitter Dr. P. Alleene, ondervoorzitter E. De Bo, secretaris J. De Bo, Secretaris beheerraad D. Decordier, schatbewaarder E. Alleene en commissaris P. De Wolf.

Van de fusie (‘92) tot vandaag
De nieuwe club ging dus van start in derde provinciale. De ploeg bestond vooral uit de kern van E. Nukerke, die het jaar voordien kampioen was geworden in 4e, aangevuld met enkele spelers van H.O. Etikhove. Reden was omdat K.S.V. Maarkedal de meeste spelers van Etikhove niet kon betalen. De meeste hadden een zwaar contract naar de normen van derde provinciale zodat  weinig spelers van H.O. Etikhove de overstap naar K.S.V. Maarkedal maakten.
Sportief verliepen de eerste seizoenen vrij goed, de club draaide mee in de subtop in derde provinciale. Tijdens het seizoen 1994-’95 deed de club meer dan dat, ze bereikte via een eindronde de promotie naar tweede provinciale. Voor de Etikhovenaren een terugkeer naar hun oude niveau, voor degenen uit Nukerke een nieuwe ervaring.

De nieuwe club was echter nog niet rijp voor tweede, want al in hun eerste seizoen degradeerde ze terug naar derde provinciale. Het is ook in die derde provinciale dat de club vandaag nog vertoeft. Het merendeel van de seizoenen na ‘96 draaide ze mee in de subtop van de reeks. De laatste seizoenen gleed de club sportief echter een beetje weg. In 2000 werd de degradatie slechts ternauwernood vermeden.